Beti gertatzen da gauza bera: hasieran ez nekien zeri buruz idatzi, gaiak agortuko nituela uste nuen… Eta azkenean hau bukatzen delako penarekin, Medellin gehiago ezagutzeko gogoekin… Niri tokatu zait azkenengo post-a idaztea eta momentu hau atzeratzen ibili naiz aste guztian zehar. Dena esanda dago. Batez ere, Aimarren mezua gustatu zait eta errepikatu nahi dut: Jet Lag Bio ez da hemen bukatzen, eta ez dugu hurrengo urtera arte itxaron beharrik kaleak okupatzen jarraitzeko, gehiago dantzatzeko, gure hiria margozteko, gurpilez baliatuz hegal egiteko, gure hiria arrotzak bagina bezalaka birdeskubritzeko… Ni ere eguneroko aldaketa txikiez osatutako iraultza horretara apuntatzen naiz!

Bidai honetatik beste bi gauzekin geratzen naiz: alde batetik erritmoa nonahi egon da eta, bestetik, “gaztea”, “hiritarra”, “gaur egungoa” edo “modernoa” bezalako kontzeptuak kolokan jarri ditugu. Hori dela eta, gehiago hitz egin baino bi osagai horiek dituen bideo batekin esan nahi dut ez agur, baizik eta gero arte. Hip hop-a entzun, irakurri eta dantzatu dugu. Gaur ordea lindy-hop aukeratu dut. XX. mendeko 1920aren hamarkadan jaio zen, jazz eta swing erritmoak lagunduta, baina gaur egun bizi bizirik jarraitzen du eta sare sozialak bezalako lengoaia berriak erabiltzen ditu ia mende bat pasata bere burua gazte mantentzeko: Youtube-n bideo ugari daude eta Gasteizeko ikasleek blog bat sortu dute. Dantzatu dezagun!

Tamainak inporta du bai, eta SF-ri neurria hartzea zaila izan den arren, eta bidean milaka momentu ahaztu edo zunenean bizi ez ditudan arren, hiri honek oinaze handi bat utzi dit azala baino pittin bat barrurago.

Milaka soinu banda ditu hiri honek, norberak aukeratu behar du berea, edo beste batena bere bihurtu, nahi den moduan. Milaka irudi ere baditu hiri honek. Zergatik soinu bandak eta irudiak? Azken egunotan liluratuta utzi nauten bi artista ezagutzeko aukera izan baitut.

Colin triste samar zebilen pisukide gabe geratzeko astebete falta zitzaiolako. Gajoak afaltzera gonbidatu ninduen bere tristura arintzeko, eta ez nolanahiko jatetxera, auzoko puntaputako batera. San Franziskoko taberna edota jatetxe guztiek eszenario moduko bat dutenaren ustea dut, gehienek bai behintzat, eta jatetxe hau ez zen salbuespena. Afaltzen ari ginela azken hilabeteotako istoriotxoak bildu genituen mahai gainean, nolako algarak, parkour egiten erori nintzenekoak, gure iraultzaile txikien komunidade txikiaren lorpen handiak, kafea, museoak, aldapak;

San Franzisko, baby, San Franzisko.

Ostean, filmeetan soilik gertatzen den gauza bat gertatu zen, gauza magiko bat. Beti pasa izan zait, bai neska batekin zita-osteko tentsio une horretan, lagunekin kasketa bat edukitzean, zerbait egiteko adorea batzean, gol bat sartzean…beti….beti bota dut faltan fimeetan honelako gauzak gertatzen direnean HAIN ONDO geratzen den fondoko musika hori.

Colin eta biok haragia hortz artetik ateratzen ari ginela, azken hilabeteok errepasatzen ari ginela, ez da ba albino tankerako tipo lodi bat eszenario txikira gitarra batekin atera! Zerbitzarietako batek, txanpain baso bat hartu eta labana batez astindu du…

klin,klin, ladies and gettleman, Tomi Paldanius!!!

Eseri da aulkian, hi PEOPLE! esan, eta kitarra astintzen hasi da; beno, astintzen ez, laztanzten. Tipo honek kitarra jotzeko modu kuriosoa du, fingerstyle delakoa, hau da, funtsean, behatz lodiaz baxu batek egingo lukeen nota trantsizio jotzen du, beste behatzekin melodia nagusia marrazteko. Abesti asko jo ditu, ezagunak asko, Coldplay, Beatles, Green day…..eta Bon Joviren Living on a Prayer ezaguna. Txalo zaparrada etorri da ostean, jendea aulkietatik zutitu da, gu ere bai. Colin-i begiratu diot, txaloka jarraitzen zuen jendeak. Besarkada itzela eman diogu elkarri.

Nola, ez etxera iritsi eta ordenagailua piztu dut sarean Tomi honek dituen edukiak arakatzeko.

you love youtube more than you love your mom!- esan dit Colinek pantaila aurrean ikusi naunean…

ni bezela emozionatu nahi duenak hemen du tipo honen youtubeko kanala. Benetan merezi du.

————————————

Beste artista Alex Pardee da, eta lehengoan kaleetan barrena nindoala ikusi nuen esposizio bateko ilustrazio bikainengatik ezagutu dut San Franziskoko tipo hau. Ilustrazio ederrak egiten ditu, estilo berezia du benetan, eta marrazki eta eta halakoetan oso zalea naizenez, zuekin konpartitu nahi izan dut aurkikuntza hau. Hemen duzue bere web orria. Gozatu!

PD: interneten arakatzen, tipo honek Transformes pelikulako aktore nagusi den Shia Labeouf-en etxea nola margotzen duen erakusten duen bideo bat topatu dut. Kuriosoa da.Faltsua, baina kuriosoa.



(Esta entrada habla de la intervención urbana sobre la que he leído en la revista Calle 20 (págs. 20-25). Se trata de dejar una cámara de fotos encadenada a un banco y animar a la gente a que la use)

Parkera zoaz, banku batean jezartzen zara eta, bapatean, zure alboan argazki kamera bat topatzen duzu. Norbaitek ahaztu ote du? Ez, kate batez bankura lotuta dago. Aldamenean, kartel batek erabiltzera gonbidatzen zaitu. Zer egingo zenuke? Argazkiren bat ateratzera animatuko zinateke? Eta zeri? Zure buruaren erretratu bat utziko zenuke, paisaiarena, irudi kontzeptual bat ateratzen saiatuko zinateke, edo txantxa txotxoloren bat egin (esaterako, zure ipurdiaren erretratua)?

The Plug izeneko fanzine bateko kideek interbentzio hori egin dute birritan: behin Atlantan eta geroago Tokyon. “Stranger Photo Have Happened” deitzen da proiektua. Atlantan izan zuen arrakasta gehien eta, ikus dezakezuen bezala loturan klik eginez, jende gehiena bere burua fotografiatu zuen. Baina badago bere txakurra edo txirrindula ateratzea erabaki zuena, kalearen bista bat, norberaren besoa soilik, bikote bat musukatzen…

Calle 20 aldizkariaren bidez izan dut proiektu horren berri eta polita iruditu zait. Aldizkariak Madrilen froga egitea erabaki zuen. 20 eta 25. orrialdeen artean ikus dezakezue emaitza. Berriz ere, erretratu irribarretxu asko, baina ere bai detaileen bila dabilen beste batzuk: Retiro parkearen hostoak, paperezko amapola bat, neska baten hanka… Erreportaia interesgarria da, esaten baitu mundu osoan hainbat blogger animatu direla esperientzia hori imitatzen. Gainera, beste proiektu batzuei buruz hitzegiten du. Esaterako, bookcrossing-a argazkigintzarekin lotzen duena: norbaitek memoria tarjeta bat uzten du kalean, mezu batekin, beste batek hartu, ordenagailuan irudiak jeitsi eta bere blogean komentatu ditzan.

Holako zeozer probatuko dugu Bilbon? Anima zaitezte eta konta iezaguzue!

Goizeko ordu txiki ez, nimiñoetan ez zait ba Colin gelan sartu eta sorbaldatik helduta alde batetik bestera mugitzen hasi!

wake up, man; wake up!!- esnatu naiz bai, erdi haserre, erdi nun-nagoen-ez dakidala. Alua, behingoz Scarlet Johanssonekin ametsetan  eta dena pikutara. DAMN! Ordainduko dit…

man, there´s this friend of mine, Kyle, he has 2 backstage tickets for  Rage Against the Machine´s show this friday!

WHAAAAAAAAAAAAAAT?¿?¿?¿- garraxi egin dut!

Barka irudiaren kalitate eskasarengatik, emozioa badakizue, gertutasunak edo erotu gintuen, testify! Ahaztezina benetan.

—————————————————————————-

Etxera bueltan Colin eta biok ezin izan diogu muzin egin ostiraleko zerbezatxoari, bueno, zerbeza sortari exactly. Nork esango zuen, astero bisitatzen dugun tabernan sartu eta gaurkoan kontzertua dute antolatuta, gu belarriak txikituta gatoz, eta ez digu ilusio handirik egin, hala ere, zerbezaren aparra bibotean pausatuta duzula atzean musika akustiko pixkat edukitzea ez dago gaizki, gauari beste zentzu bat ematen dio, ona ala txarra agian, baina zerbaits entiarazten du mozkortzen zaren bitartean.

Colin eta biok ez gara onak beste ezertan, baina gargardoa edaten iaioak gara, kar kar. Bostgarren zerbeza dastatzen ari ginela zer eta eszenario txikian kitarra akustikoa jotzen ari den gaztea ez da ba Rage Against the Machinen bertsio bat jotzen hasi! Jendea txaloka hasi da gaztearen omenaldia goratuz, eta guk, nola ez, kuriosidadez begiratu diogu, abesti horren sortzaileak duela ordu pare bat ikusi ditugunaren harrotasunarekin.

Eztabaidan hasi gara ostean Colin eta ni.

man, Rage sold out, now they´re just some puppets seeking for money, that´s why they´´ve come ou

Egia esan, nik ere badut halako sentsazio bat, nahiz eta lehena naizen euren edo antzeko beste taldeen abestiez gozatzen. Luzatu nahi dudan galdera zera da: kalean hasten dena kaletik harago, beste kale edota etxeetara iristean, hau da, txiki zena handi bihurtzen denean, esentzia galtzen al du? Hala hori da benetako esentzia!

Iraultza urbanoa izan al daiteke masiboa? Hala norberarena?

Ez dut eztabaidarik sortu nahi, zuen iritziak ikusi baino.

cheers!

Y claro, entre ladrillos, cemento, cables y tablas, el descontrol neuronal que tengo por mente se ha montado una película de campeonato que se ha clasificado directamente para ir al sufrido blog de hiriak09…

Kopyleft Aimar (Cairo 2005)

Del mismo modo  que en otras ocasiones hemos hablado y divagado sobre lo joven o no joven, existe el otro concepto clave en el festival Bilbao Jet Lag: Lo urbano, la ciudad.

Quizás la clave, el génesis, el cómo  y el por qué, la causa y efecto… vamos, el pin y pon de la ciudad, es la vivienda, las casas, los hogares. El ladrillo.

Si recuperamos a nuestros amigos los cromagnones del baúl de los recuerdos, tenemos un modo de vida diferente, una vida nómada en la que la persecución de la caza nos hacía desplazarnos de un lugar a otro sin establecer raíces en ningún sitio. Supongo que, lo que ahora es un piso de protección oficial, entonces era una tienda de campaña de pieles. La calefacción central era una hoguera en el medio del campamento y una pared  con humedades era que algún mardito roedor le hubiese hincado el diente a las pieles en alguna esquina.

Pero tranquilidad, que hoy no va a tocar un rollo infernal sobre la evolución de la piel al ladrillo a través de los tiempos, incluyendo el adobe y la madera, con romanos, griegos y caballeros medievales enseñándonos las diferentes distribuciones de sus amadas casas según catálogo de “Mi Casa Hoy” con las últimas tendencias de la época. No… la cuestón de hoy es ver cómo nos afecta el nomadismo-sedentarismo y la emancipación-estátodomuycaro. Eso sí, el rollo será igualmente infernal, de eso está más complicado librarse…

A día de hoy, la cuestión de la vivienda no parece algo que ocurre de forma natural y que quien más quien menos puede tener resuelto sin grandes complicaciones, dejando como grandes complicaciones el subsistir, crear familia, etc, etc. No, parece que hay nuevas prioridades y pesos específicos,  teniendo el ladrillo un nuevo peso casi totalitario en el que casi se podría decir que se trabaja para pagar cada ladrillo (hasta el resto de los días, para mayor alegría y gloria de los bancos).

Señor blogger, yo esque no ligo y ni hipotecándome 100 años me da para mi pequeño nido de aislamiento personal en el que interactuar con mis 1243322342004340 amigos vía pantalla táctil… es grave? qué debo tomar?

Tómese usted una de compañeros de piso y 100gr de paciencia.

Nuevas formas, nuevas supervivencias. Bueno, cuando digo “nuevas” se entiende que es  respecto a la cueva y el adobe, porque lleva el tema ya mucho tiempo como única manera de emanciparse sin convertirse en mazapán.

Microtribus artificiales para sobrevivir en la macrotribu social.

Ocupación? ahí tiene usted otra medicación posible, aunque se trata de sustancias prohibidas y de efectos secundarios no compatibles con el embarazo y la conducción de noche.  Lea el prospecto y consulte con su farmacéutico.

Ahá, muy bien, el caso es que me huelen los pies que no se puede usted imaginar, soy muy feo, mi trabajo es poco estable y tengo un carácter del demonio… en ningún casting de piso compartido me eligen y la ocupación no me viene bien. Mi sueldo no da para alquilar un microapartamento de precio abusivo-especulativo y encima lo mismo me quedo aquí 10 años que en 2 meses me voy a otro continente. Qué hago?

Siguiente por favor

Existen aún los nómadas? circos, barracas, músicos, bailarines, estos, las otras… parece que sí… pero… cómo encajan en una sociedad 95% sedentaria?

Hola, yo soy sedentario, miro “La Pantalla”, pregúnteme usted… Hola, encantado, le pregunto… es sedentario por vocación o por obligación? qué rige su sedentarismo? Tiene usted un ladrillo en el corazón?

Verá… me casé con mi banco y debo amar mis ladrillos, vivo por ellos, me levanto por ellos, trabajo por ellos…

Hola, a mí un día la vida se me cruzó, nada que no le pueda pasar a usted, y el ladrillo se convirtió en un sueño de arena. Vivo en su calle. En La calle. Espiral de plomo de la que es difícil volver.

Los cromagnones fabricaban una nueva tienda cuando un joven cromagnoniano se emancipaba con la joven cromagnoniana de la tienda de enfrente, que se conocieron un día que se quedaron hasta tarde en la hoguera hablando de que si a ella le gustaba el Triceratops y que si a él el Diplodocus, y así entre esto y aquello pues mira tú por dónde ya estaban estrenando su pequeña pirámide de pieles en la que discutir en privado.

Ahora hay muchas más tiendas de pieles que cromagnones vivos, pero aún así muchos se ven obligados a compartir tienda (eso sí, hay zonas comunes que deben limpiar por turnos) o incluso los hay que quedan en la calle sin pieles que les sirvan de techo. Compleja situación. Los afortunados cromagnones que tienen sus tiendas de piel (algunos incluso adosadas y con vistas a la hoguera), deben cazar un mínimo de 7 kilos de carne de Tyranosaurus Rex para entregar al cromagnon banco para que no se la echen abajo por impago cárnico. Así que toca cazar aunque uno no quiera, y generar un excedente de carne para que vaya usted a saber  qué líos y chanchullos hagan con el cromagnon hechicero y el cazador jefe.

Un ser libre, que vuela cual mariposilla en primavera, un buen día se ve encerrado entre 30 metros cuadrados de ladrillo rojo combinado con cristal transparente (eso sí, todo muy coqueto), y nunca más querrá volar, permanecerá entre su preciado tesoro de posesión física llamado hogar, desde donde observará el mundo exterior cual enemigo atemorizador del que es mejor resguardarse en una cárcel unipersonal y,  por encima de todo, en propiedad.

A veces jugará a que vuelve  a ser libre y hará un breve vuelo alrededor de la ventana, pasando por el balcón, pero tras ese fugaz sueño de libertad, retornará a la aplastante seguridad  de sus cuatro muros rojizos, que sepultarán para siempre el horizonte sin fin.

Delimita tu vida, bienvenido a Alcatraz. Desayunos a las 7 y la cena a las 9. Luces fuera a las 10.

Dulces sueños princesa, mañana volveré. Un nuevo día, el mismo día. Una y otra vez…

Playa

Medellín hiria, gaztedia, bakea eta artea ardatz dituen proiektu interesgarri bat aurkitu dut. Desearte Paz dauka izena eta hainbat arte laborategi sustatzen ditu gizarte agente desberdinen artean eztabaida eta partaidetza ahalbidetzeko. Helburu nagusia arte garaikidearen bitartez Medellin-eko arazo sozialei irtenbideak proposatzea da eta horrela bakearen aldeko kultura suspertzea. Laborategi horien artean aipagarria iruditu zait Pilar Ortiz-ek zuzentzen duena.

Minuto para...

Eskoletako ikasleekin harremanetan jarri eta Medellin-eko kaleetan interbentzio bat egin zezaten proposatu zien. Ideia kotxez, zarataz eta gatazkez beteta dauden kaleak birkonkistatzea eta gazteen gozamenerako erabiltzea da. Lan horren bidez, gazteek zein nolako hiri ereduan bizi nahi duten hausnartzeko eta eztabaidatzeko aukera izan zuten, hala gizartean betetzen duten papera eta eragina balioan jartzen. Hiriko egunerotasuna hausteko asmoarekin, ikasleek hondartza bat montatu zuten errepidearen erdian, kaletik pasatzen zirenei paperezko loreak oparitu irribarre egin zezaten edo iragarkien bidez besarkadak aldarrikatu zituzten besteak beste. Ideia ondo ezagutzeko hona hemen proiektuaren deskribapena eta izan zituen emaitzak. Irudiak Ortiz-en Flickr orrialdetik atera ditut.

Menos rutina

]]> http://hiriak09.bilbaojetlag.net/arte-garaikidearen-bidez-bakea-sustatzen-desearte-paz/feed/ 0 http://hiriak09.bilbaojetlag.net/mundua-kalean-el-mundo-en-la-calle/ http://hiriak09.bilbaojetlag.net/mundua-kalean-el-mundo-en-la-calle/#comments Thu, 09 Jul 2009 12:41:16 +0000 Aimar http://hiriak09.bilbaojetlag.net/?p=199 Kalea… ze nolako mundua!

Hirien arteko ezberdintazun haundienetariko bat, kaleko bizitza dela iruditzen zait. Adibidez, Shanghai bezalako hiri batek bisitatzen duzunean, eraikin futuristen hasierako eragin hipnotikoak gaindituz, kalea nola bizi den harritzen zaitu.

Denetarik topo egin dezazu: edozein motako saltoki (Janaria, jantziak, zukaldeko tresnak, bizikletak…), Chi-Kung egiten laguntaldeek, igandeko ezkontza-konpon erakustegi…

Kopyleft Aimar (Shanghai 2005)

Baina ez da Shanghai hiri bakarra, baita ere beste hiri askotan gertatzen da (Cairo, Marrakech, La Paz, Dakar, Cuzco…),  zein da ezberdintazun haundiena hiri hauen eta Bilbao artean?

Batzuetan, Bilbao eta Europako best hiri gehienetan, zibilizazio eta modernizazio ondorio haundi bat daukala iruditzen zait: KONTROL.  Dena kontrolpean behar izan da: Janaria, parkeko belarra, kaleko hutsartea, jolasteko ziurtasun neurriak… hori da hitz haundi bat… NEURRIAK.

Oreka oso oso zaila da. Baina… denetariko neurriak beharrezkoak dira? Neurriek, batzuetan, debekuak baino ez dira. “kaleko salmentak debekatuak”, “Kartelak ezartzea debekatua”, “Musika debekatua”, “Belarra oinkatu debekatua”, “erregulatutako ez dagoen edozein gauza debekatua”

Norena da kalea?

Argi eta garbi, ezin da edozein gauza utzi egiten (zure etxeko atea graffiti bat izatea, motocross lasterketak “Doña Casilda” parkean, etc…) baina… non dago muga? Orain dela urte batzuk, kaleko musikalari debekatzeko neurria eztabaidatu zen… horrela bada, urte batzuk barru, kalea ezer ez izango da, errepide bat bezalako “tresna” bakarrik, jende mugitzeko eta, nola ez!, erregulatutako dendan sartzeko bidea…

Kopyleft Aimar (Cairo 2005)

JET LAG BIO 09 jaialdiko gauzarik garrantzitzuenetariko bat, nere ustez, kalera ateratzea da. Bai, Bilbon gertatzen den actibitate asko ikusezinak dirudi, ez baduzu aldizkari bat irakurtzen, interneta erabiltzen, irratiko programa aproposa entzuten, etc… nola badakizu zer edozen gertatzen ari diren actibitateak?

Kalean gertatzen dena, kaleko bizia, errealitateko dimensio haundia hartzen du, jendearen aurrean gertatzen da, irazki gabeko.

Mugarik gabeko espazio bat sortzen da.