Tamainak inporta du bai, eta SF-ri neurria hartzea zaila izan den arren, eta bidean milaka momentu ahaztu edo zunenean bizi ez ditudan arren, hiri honek oinaze handi bat utzi dit azala baino pittin bat barrurago.

Milaka soinu banda ditu hiri honek, norberak aukeratu behar du berea, edo beste batena bere bihurtu, nahi den moduan. Milaka irudi ere baditu hiri honek. Zergatik soinu bandak eta irudiak? Azken egunotan liluratuta utzi nauten bi artista ezagutzeko aukera izan baitut.

Colin triste samar zebilen pisukide gabe geratzeko astebete falta zitzaiolako. Gajoak afaltzera gonbidatu ninduen bere tristura arintzeko, eta ez nolanahiko jatetxera, auzoko puntaputako batera. San Franziskoko taberna edota jatetxe guztiek eszenario moduko bat dutenaren ustea dut, gehienek bai behintzat, eta jatetxe hau ez zen salbuespena. Afaltzen ari ginela azken hilabeteotako istoriotxoak bildu genituen mahai gainean, nolako algarak, parkour egiten erori nintzenekoak, gure iraultzaile txikien komunidade txikiaren lorpen handiak, kafea, museoak, aldapak;

San Franzisko, baby, San Franzisko.

Ostean, filmeetan soilik gertatzen den gauza bat gertatu zen, gauza magiko bat. Beti pasa izan zait, bai neska batekin zita-osteko tentsio une horretan, lagunekin kasketa bat edukitzean, zerbait egiteko adorea batzean, gol bat sartzean…beti….beti bota dut faltan fimeetan honelako gauzak gertatzen direnean HAIN ONDO geratzen den fondoko musika hori.

Colin eta biok haragia hortz artetik ateratzen ari ginela, azken hilabeteok errepasatzen ari ginela, ez da ba albino tankerako tipo lodi bat eszenario txikira gitarra batekin atera! Zerbitzarietako batek, txanpain baso bat hartu eta labana batez astindu du…

klin,klin, ladies and gettleman, Tomi Paldanius!!!

Eseri da aulkian, hi PEOPLE! esan, eta kitarra astintzen hasi da; beno, astintzen ez, laztanzten. Tipo honek kitarra jotzeko modu kuriosoa du, fingerstyle delakoa, hau da, funtsean, behatz lodiaz baxu batek egingo lukeen nota trantsizio jotzen du, beste behatzekin melodia nagusia marrazteko. Abesti asko jo ditu, ezagunak asko, Coldplay, Beatles, Green day…..eta Bon Joviren Living on a Prayer ezaguna. Txalo zaparrada etorri da ostean, jendea aulkietatik zutitu da, gu ere bai. Colin-i begiratu diot, txaloka jarraitzen zuen jendeak. Besarkada itzela eman diogu elkarri.

Nola, ez etxera iritsi eta ordenagailua piztu dut sarean Tomi honek dituen edukiak arakatzeko.

you love youtube more than you love your mom!- esan dit Colinek pantaila aurrean ikusi naunean…

ni bezela emozionatu nahi duenak hemen du tipo honen youtubeko kanala. Benetan merezi du.

————————————

Beste artista Alex Pardee da, eta lehengoan kaleetan barrena nindoala ikusi nuen esposizio bateko ilustrazio bikainengatik ezagutu dut San Franziskoko tipo hau. Ilustrazio ederrak egiten ditu, estilo berezia du benetan, eta marrazki eta eta halakoetan oso zalea naizenez, zuekin konpartitu nahi izan dut aurkikuntza hau. Hemen duzue bere web orria. Gozatu!

PD: interneten arakatzen, tipo honek Transformes pelikulako aktore nagusi den Shia Labeouf-en etxea nola margotzen duen erakusten duen bideo bat topatu dut. Kuriosoa da.Faltsua, baina kuriosoa.



Speech Debelle

cliford gilberto

NeotrOpic

T-love

Santogold

One sElf

Espero dut zuen gustokoak izatea, egia esanda ez da erraza gauza onak eta berriak aurkitzea …beraz pozten naiz talde hauek zuen aurrean jartzeaz….

Peace and löve

musu!

Goizeko ordu txiki ez, nimiñoetan ez zait ba Colin gelan sartu eta sorbaldatik helduta alde batetik bestera mugitzen hasi!

wake up, man; wake up!!- esnatu naiz bai, erdi haserre, erdi nun-nagoen-ez dakidala. Alua, behingoz Scarlet Johanssonekin ametsetan  eta dena pikutara. DAMN! Ordainduko dit…

man, there´s this friend of mine, Kyle, he has 2 backstage tickets for  Rage Against the Machine´s show this friday!

WHAAAAAAAAAAAAAAT?¿?¿?¿- garraxi egin dut!

Barka irudiaren kalitate eskasarengatik, emozioa badakizue, gertutasunak edo erotu gintuen, testify! Ahaztezina benetan.

—————————————————————————-

Etxera bueltan Colin eta biok ezin izan diogu muzin egin ostiraleko zerbezatxoari, bueno, zerbeza sortari exactly. Nork esango zuen, astero bisitatzen dugun tabernan sartu eta gaurkoan kontzertua dute antolatuta, gu belarriak txikituta gatoz, eta ez digu ilusio handirik egin, hala ere, zerbezaren aparra bibotean pausatuta duzula atzean musika akustiko pixkat edukitzea ez dago gaizki, gauari beste zentzu bat ematen dio, ona ala txarra agian, baina zerbaits entiarazten du mozkortzen zaren bitartean.

Colin eta biok ez gara onak beste ezertan, baina gargardoa edaten iaioak gara, kar kar. Bostgarren zerbeza dastatzen ari ginela zer eta eszenario txikian kitarra akustikoa jotzen ari den gaztea ez da ba Rage Against the Machinen bertsio bat jotzen hasi! Jendea txaloka hasi da gaztearen omenaldia goratuz, eta guk, nola ez, kuriosidadez begiratu diogu, abesti horren sortzaileak duela ordu pare bat ikusi ditugunaren harrotasunarekin.

Eztabaidan hasi gara ostean Colin eta ni.

man, Rage sold out, now they´re just some puppets seeking for money, that´s why they´´ve come ou

Egia esan, nik ere badut halako sentsazio bat, nahiz eta lehena naizen euren edo antzeko beste taldeen abestiez gozatzen. Luzatu nahi dudan galdera zera da: kalean hasten dena kaletik harago, beste kale edota etxeetara iristean, hau da, txiki zena handi bihurtzen denean, esentzia galtzen al du? Hala hori da benetako esentzia!

Iraultza urbanoa izan al daiteke masiboa? Hala norberarena?

Ez dut eztabaidarik sortu nahi, zuen iritziak ikusi baino.

cheers!

Hip hop-aren inguruan dexente hitzegin dugu blog honetan. Baina badaude gazte hiritarren artean arrakasta itzela daukaten beste musika generoak. Besteak beste, soinu elektronikoak. Mundu guztian zabaldu al da joera hori edo bakarrik gure gizartean? Afrikaren bihotzean egongo da txunda-txunda erritmo basatia dantzatzen duen gazterik? Kongoko Konono nº1 taldea ezagutu eta gero argi dago baietz. Musika elektroniko afrikarra, benetan berezia.

Afrika perkusioaren jaioterria da. Baina doinu tradizionalekin jarraitu ordez, Konono nº1-ek hatzamar lodiekin jotzen diren likembé organo txikiak etxean egindako mikrofono eta amplikadoreekin konektatzen dituzte. Horrez gain, erabiltzen dituzten tresna gehienak birziklatuak dira: esaterako, kotxe baten hondakinekin sortzen dute bateria bat. Nahiz eta proiektu benetan originala izan, emaitza natural samarra iruditzen zait. Ez baitira europarrak imititatu nahi dituzten afrikarrak, baizik eta bere erroak mantentzen dituzte: arropetan, era tradizionalean dantzatzen duten dantzariez laguntzen… Hona hemen El País-en orain dela hiru urte euren inguruan idatzitako erreportaia.

Asko harritu nau Konono nº1-k baina egia esan, ni musika arloan, gazte estereotipoaren kontrara, trance-a baino folk zaleagoa nahiz, duda gabe. Beste bat da maitemindu nauen afrikar musika taldea: Mali-ko Bassekou Kouyate. Aurten kubako soneroekin diska bat grabatuko du; Buena Vista Social Club sortu zen Ry Cooder-en proiektu horren porrota zela eta. Jatorrizko ideia La Habanan Mali eta Kubako musikariak batzea zen. Malikoak ez ziren heldu eta orduan Compay Segundo, Omara Portuondo edo Ibrahim Ferrer bezalako jeinuak berreskuratzeari ekin zion Cooder-ek. 10 urte ondoren, Compay eta Ibrahim hilda daudelarik, Madrilen grabatuko da diska Eliades Ochoarekin.

Istorio hori irakurri eta gero, Kouyate-ren abestiak bilatu nituen eta aitortu behar dut ngongo hari tresnak hipnotizatu egiten nauela. Bakez betetzen nau. Entzun ezazue beheko loturan klik eginez. Zer esaten duzue: Konono edo Kouyate nahiago duzue?

02-bassekou kouyate & ngoni ba – bassekou-ogn(2)

Si me preguntaran si me gusta el hip hop no sabría qué contestar. No soy dada a clasificarme musicalmente. Sí que diría que, en todo caso, me gusta el hip-hop latino. Por dos motivos: porque no le veo sentido si no entiendo bien la letra y porque lo que me gusta es la fusión con los ritmos calentitos. La cadencia del hip hop con bases propias de la salsa o incluso del gitaneo me parecen una gozada.  Las únicas piezas que tengo en mi ordenador son de Hechos contra el decoro. En concreto, me flipa La llave de mi corazón, banda sonora de la magnífica Barrio. Ahí va:

Así que, fanática de la fusión y de los ritmos latinos, estoy encantada de explorar el hip hop que se hace en Medellín. Os cuento mis primeras indagaciones:

Mi percepción inicial es que la cultura hip hop está muy arraigada. Encuentro blogs especializados y grupos como Ultrajala cuyas letras explican ese acomodo en una sociedad marcada por la violencia. Una música originaria del Bronx se nutre en Medellín de referencias a sicarios y narcos. Aunque las personas que no tenemos ni idea de hip hop lo asociamos más a la cultura negra, leo que en sus orígenes fue tan o incluso más potente entre las comunidades boricuas. Por lo tanto, el hip-hop latino es tan viejo que el hip-hop mismo. No extraña pues que la cultura hip hop se haya extendido como la pólvora entre la juventud colombiana.

Encuentro en Youtube vídeos de batallas de break que podrían corresponder a cualquier otra ciudad del mundo

Pero en la mayoría aparecen de fondo las trompetas salseras, los tumbados e incluso los acordeones con aires andinos

Si hablamos de hip hop latino y de Colombia es inevitable mencionar otro género, el reggaeton, surgido de éste, popularizado y denostado a partes iguales desde hace unos cinco años en nuestras ciudades. Medellín ha celebrado este año su Primer Festival Internacional de Reggaeton y veo que buena parte de grupos colombianos cultivan ambos géneros. Aunque muchas voces reclaman evitar confusiones, crecen muy ligados. A mí, personalmente (y cada vez que lo digo me llueven hostias), me gusta el ritmillo y me divierte bailarlo de vez en cuando, si no fuera por lo salvajemente violento y machista de sus letras y estética. Al menos ese es el estereotipo y la realidad del reggaeton mainstream.

Pero luego la vida te da sorpresas y te regala un montón de curiosidades frikis. He fracasado en mi intención de encontrar reggaeton feminista. Lo más parecido que he encontrado es La Factoría, formado por dos panameñas que prometen letras feministas y de cuya música se destaca su “flow femenino“. Un inciso: os recomiendo muchísimo para partiros de risa este reggaeton travesti argentino.

Bueno, pues en el camino hacia un reggaeton feminista, he hallado nada más y nada menos que ¡¡¡REGGAETON CRISTIANO!!!(Pincha para escuchar unos cuantos temazos) Sí, sí. También llamado Reggaeton Constructivo. ¿Cómo es eso de que los caminos del Señor son insondables o algo así? Pues en Medellín, entre otras ciudades, los cristianos han echado mano del tirón del reggaeton para recuperar a jóvenes descarriados. ¡Perrea conmigo!

Esta es la realidad de una nación que el mal domina.

Dale la mano al caído, al desnudo dale abrigo,

al que está hambriento alimento y al que está triste consuelo

Nunca te olvides de donde Dios te ha sacadoooo

no vaya a ser que más adelante caigas por no haberte cuidado

Se les olvida que Jesucristo tuvo misericordia antes de condenar…

Pues eso, que en Medellín letras de sicarios y Jesucristo conviven en la escena hip hop reggaetonera. Y si la mezcla os parece explosiva, ahí va otra extraña: en otra ciudad colombiana, Santiago de Cali, se presentó el año pasado un número, Simbiosis, que fusiona el break con el ballet clásico. Pena no haber encontrado el vídeo.

Adam Schokora eta Ginger Xiang egindako lan hau, Shanghaiko hiri-bizi berriaren 4 bideoak dira.

Shanghai Neo:

Shanghai Gay:

Shanghai Slaughterhouse:

Shanghai Graffiti:

Paul Kalkbrenner produktoreari egin dioten filmea.

Musika beti izan da errealitatetik beste munduetara eraman nauen “tresnarik” bortitzena. Musikak izugarrizko boterea dauka.Batzuetan bururario galdetzen diot nolabaiteko sinestesia ez ote daukadan.Musika barnean sartzen naiz nire barnera sartu ahal izateko. Baina ez da erraza edozein musika entzutea, badaude soinu asko ikasi behar direnak entzuten. Adibidez,orain dela urte batzuk ez nituen musika mota asko ulertzen, jazz, bossa-nova, flamenkoa…beti esaten nion nire buruari aspergarriak iruditzen zitzaizkidala, sonic Youth entzuten flipatzen nuen, Jane´s addiction; Pear jam, dinosaur JR…beti nirekin ibili dira, hain ondo sentitzen nintzen euren abestiak bizitzen….adineko barne ernegua kanpora botatzen nuen haiei esker, eta ateratzean, musikari esker, amorrua desegiten zen..pake santuan bihurtzen. Amak ez zuen uletrzen nolatan gustatzen zitzaizkidan halako oihuak…
Gaur egun nirekin jarraitzen dute, nire bihotza beti pozten da haien abesti magikoak entzuterakoan, baina beti jakinminak gauza berriak ikusten, usaintzen, dastatzen..entzutera eraman nau, eta musikarekin berdina gertattu zitzaidan. Hainbeste musika ezezaguna dago munduan, ezin gaitezkela ( behintzat ezin naitekela, musika komertzialarekin besterik gelditu).
Perkusioak errealitate berri bat irekin zidan, alde batetik batukadak, samba, gero hemendik bossa nova, tropicalisimo..geroago Camaron eta Paco de Lucia, Lole y Manuel.Jazz-a Miles Davis-i esker…eta horrela musika elektronikoa entzuterarte. Hasieran ezin nituen konprenditu halako soinuak. Gainera konfunditu egiten nituen musika elektronikoak euren artean . Musika elektroniko munduan estilo diferente anitzak daude, drum´bass, techno, chiil out, jungle, minimal, trip hop, trance…batzuk ditit gustoko , beste batzuk ez, baina egia esanda musika mota hau entzuten ikasi dut.
Alemanian 60.hamarkadan, Krautrock izeneko mogimendu bat sortu zen, experimentala, sintetizadorei esker musikari sentsu baerri bat emonez. hamarkadan huran rock experimentala, progresiboa, rhythm &blues, free jazz…emonziren gogor eta musikari askok influentzia hartu zuten.Haibat talde adierazle egin ziren, Kraftwerk, tangerine Dream.Oso bereziak izan ziren musika elektronikoarentzat, batez ere 80.hamarkadan.
Gaur egun Berlin, musi elektronikoari dagokionez, eszena oso garrantzitsua da.Horren adierazle hainbat  dj, eta talde ditugu, adibidez;

Paul Kalkbrenner,”bpitch control”soinuaren adierazle nagusiena;

Robert Babicz musika produktorea (honek nickname ezberdinak hartzen ditu, Rob Acid adbz,);

Byetone ( Olaf Bender buruan duelarik) ;MOderat; Marcell dettman, Alva NOto;

Booka shade (ihazko Jet LAg BIon egon zirenak)

….adierazpenak anitzak dira.

Baina lehen esan dudan bezala musika entzuten ikasi behar da, beraz hasi belarriak ondo irekitzen eta musika aldizkariak irakurtzen , penak merezi du!!!