Mirando hacia atrás, pensando en todo lo que se ha escrito durante estos meses en el blog de Hiriak09, me doy cuenta de que algo tan sencillo (o no) como expresiones jóvenes urbanas han dado para casi todo, desde eculubraciones sobre qué es lo joven, hasta los nuevos modos de relacionarnos, pasando por la influencia de “la pantalla” y muchas cosas más… incluyendo documentales de supermercado y leones con el pelo verde…
Sin olvidar los posts del resto de bloggers, desde vídas íntimas de San Francisco hasta investigaciones y ensayos sobre arte y cultura, pasando por la mujer en diferentes ámbitos y culturas, la soledad, los antigraffitis… Pasen y vean!
Todos estos posts surgieron con anterioridad al festival, en los preparativos, en la trastienda…
Lehenagotik ere maite banuen, lehenagotik ere maitasun platoniko bazen ere, esan dezaket, momentu honetan, San Franziskoren inguruan nuen irudi ederra inoiz baino indartsuagoa dela orain, hilabete hauen ostean, etxeko lehiotik begira, han nituen zirrara guztiak topatzen ez ditudanean.
Colin, Oly, paperezko hegazkinak, saskibaloian txarra izatea, bizitzaren faseak…abentura bezala hasi zena bizitzako kapitulu nola bihurtzen den ikusteak bertigo puntu bat ematen duen arren, munduko beste puntan, biziketaren pedalak astinduz energia sortu eta kontzertu bat ematen duenik badela ikusteak ez dakit, lasai arnasa hartzteko aukera ematen dizu. Norbait gauzak ondo egiten ari denaren inpresioa.
Izan ere, bidai honek zerbaiterako balio izan badit norberaren kaiolatik haratago joateak duen garrantziaz jabetzeko izan da, gure nahien/ametsen mugetatik harago badagoelako zer eta nor ezagutu, ostantzean, hauetaz ahaztuko bagara ere, momentu horretan duten zeresanaz elikatzeko behintzat.
Eta San Franziskok zerbait badu energia da, gure hiriko edozein txokotan aurkitzen dugun magia edo aniztasun hori dosi handiago batean, gaindosian akaso, baina bueno, hegaldiak merezi du.
San Franzsiko, Medellin, Bilbo edota beste edozein hiri….ez dio inporta. Maleta aurreko gauean egin eta joateko adorea izatea da hemen garrantzitsuena, norabaitera iritsiko zaren beldurra edukitzea sanoa baita.
Beti baitago arnasten jarraitzen lagunduko digun zerbait edo norbait.
La bitácora llega a su fin y hay que cerrar el cuaderno aunque aún le queden varias hojas en blanco. En él hemos paritcipado un buen número de personas que han viajado a un montón de lugares. Se podría decir que es un cuaderno de viajes escrito sólo con un billete, el del Jet Lag. Lo bueno de este cuaderno es que va a estar ahí y que lo podremos leer de vez en cuando. Y el año que viene, alguien lo reabrirá por una nueva página y el cuento habrá vuelto a empezar. Y se podrá mejorar, arreglar las tapas y forrar con un papel más nuevo.
Pena handia ematen dit honekin amaitzeak! Benetan dinot. Blogger lez aritu naiz eta askotan ez da erraza izan, post asko idatzi behar izan ditugu eta batzuetan ez da erraza gaia aukeratzea, internet eukitzea momentu horretan , …baina benetan esperientzia oso oso baikorra izan dela esan dezaket.
Hiriak bloggean idazten adierazpen urbanoetaz ako ikasi dut.Nire lagunkideen post interesgarriak irakurriz eta ni neuk idatzitazkoak barneratuz.
Hasieran hiri bat aukeratu nuen, Berlin hain zuzen, baina piskanaka piskanaka nire bidea jorratzen joan naiz eta hainbeste gauza daude mundu oosoan kontatzeko , askenean nire gaiak hedatu ditudala.Musika, kirola, artea, Berlin, Bilbo, esperientzi personalak , erreflexioak, dantza, antzerkia…denetarik egon da blogg soragarri honetan , baita Jet Lag festibalean ere.
Ivanek UNIKO, esaten duen moduan “erresaka”rekin geratu gara denos, errexaka goxo goxo batekin eskerrik asko danoi, antolatzaileei, kordinadorei, parte hartu duen jendeari eta bloggerei…benetan , holako gauzak behar ditigi Bilbo, gure kultura eta gogoetak zabal daitezen.Nire ustez oso garrantzitsua da jakinmina, eta gauzak egiteko gogoak…Bilbo hasten ari da jende gazteari esker eta hori presente dago beti geure buruetan…
Pero de la buena, de la resacas que no te importa tener porque has pasado una noche genial, de las que te levantas y dices ¡Dios, cómo me duele la cabeza pero que me quiten lo bailado!
Y ese es el sentimiento que tenemos, resaca del JET LAG BIO.
