—————————————————-

Aireportua. Maletak txekeatzeko 2 ordu falta dira oraindik, ondo gosaldu dut, kafe txar batek sabelean uzten duen pisu deseroso horren arrastoa dudan arren. Colin eta biok atzo gauean agurtu ginen, eta goizeko lehen argi izpiekin pisua abandonatu dudanean lotan utzi dut, ez nuen esnatu nahi, badaezpada ere, momentu hunkigarriak berriz ere ez bizitze aldera, take care, Colin!

Kitarra bere zorrotik atera eta akorde nagi batzuk mararzten hasi naiz denbora erahiltzeko asmo xumearekin. Txanpon bat boltsikotik atera eta ur botila hotzegi bat ere erosi dut. Eta akorde gehiago, behatzak mindu arte. Ile hori-ia zuria zuen tipo bat hurbildu zait. Man, can I play te guitar?. Bai, motel esan diot, ulertu ez duen arren.

Eseri da nire ondoan, eta ez da ba izugarrizko bolumen altuan Oasis-en Wonderwall hit-a jotzen hasi. “Nik ere abesti hori neskak maitemintzeko erabiltzen nian gaztetan, motel, berandu habil”- pentsatu dut, baina ez diot ezer esan, nire aurpegian irakurtzea hain zaila ez zen arren.

Kuriosoa izan da jendea pixkanak hurbiltzen zela ikustea. Jendea hiri honetatik alde egiteko hegazkinaren zain baitago terminal honetako aulkiz betetako errepublika txiki honetan. Gugana hurbildu dira, batzuk zutik, besteak eserita, batzuk betaurrekoekin, besteak semea galtzetatik tiraka zutela, baina denak, amona bat ere beste ikusi dut, euren moduan kantatu dute Wonderwall, ezpainetara begira, batzuk hitzak asmatzen zituztela erraz ikusi den arren.

Ni ere ez naiz ba kantuan hasi! Akorde biren tartean ilehoriak begiratu dit eta kitarra jotzeari utzi gabe my name is Jonas esan dit. Kuriosoa.

Egia esan, 24 bat pertsona abesti bat kantatzen ikustea hunkigarria da……

because maybeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee
You’re gonna be the one who saaaaaves meeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee
And after aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaall
You’re my wonderwa-a-aaaaaaaaaaaaaall

Jendea txaloka hasi da bukaeran eta 3 bat minutu egon dira marmarrean zihurrenik zein ondo kantatu duten esanez. That was cool esan diot Jonas-i.

The power of music, man- esan dit. Bai, musikaren indarra, edota hiri honen indarra, nahiz eta aireportuan egon. Han egon ez zaretenok ez dakizue zein segundu politak bizi izan ditudan, baina zer egingo diogu, hitzez azaldu ezin diren gauzak egon badaudelako.

Niri behintzat ez zait postal egokiagorik okurritzen behin San Franzisko utzita  birika eta bihotzaren artean dagoen txoko horretan gordetzeko.

Tamainak inporta du bai, eta SF-ri neurria hartzea zaila izan den arren, eta bidean milaka momentu ahaztu edo zunenean bizi ez ditudan arren, hiri honek oinaze handi bat utzi dit azala baino pittin bat barrurago.

Milaka soinu banda ditu hiri honek, norberak aukeratu behar du berea, edo beste batena bere bihurtu, nahi den moduan. Milaka irudi ere baditu hiri honek. Zergatik soinu bandak eta irudiak? Azken egunotan liluratuta utzi nauten bi artista ezagutzeko aukera izan baitut.

Colin triste samar zebilen pisukide gabe geratzeko astebete falta zitzaiolako. Gajoak afaltzera gonbidatu ninduen bere tristura arintzeko, eta ez nolanahiko jatetxera, auzoko puntaputako batera. San Franziskoko taberna edota jatetxe guztiek eszenario moduko bat dutenaren ustea dut, gehienek bai behintzat, eta jatetxe hau ez zen salbuespena. Afaltzen ari ginela azken hilabeteotako istoriotxoak bildu genituen mahai gainean, nolako algarak, parkour egiten erori nintzenekoak, gure iraultzaile txikien komunidade txikiaren lorpen handiak, kafea, museoak, aldapak;

San Franzisko, baby, San Franzisko.

Ostean, filmeetan soilik gertatzen den gauza bat gertatu zen, gauza magiko bat. Beti pasa izan zait, bai neska batekin zita-osteko tentsio une horretan, lagunekin kasketa bat edukitzean, zerbait egiteko adorea batzean, gol bat sartzean…beti….beti bota dut faltan fimeetan honelako gauzak gertatzen direnean HAIN ONDO geratzen den fondoko musika hori.

Colin eta biok haragia hortz artetik ateratzen ari ginela, azken hilabeteok errepasatzen ari ginela, ez da ba albino tankerako tipo lodi bat eszenario txikira gitarra batekin atera! Zerbitzarietako batek, txanpain baso bat hartu eta labana batez astindu du…

klin,klin, ladies and gettleman, Tomi Paldanius!!!

Eseri da aulkian, hi PEOPLE! esan, eta kitarra astintzen hasi da; beno, astintzen ez, laztanzten. Tipo honek kitarra jotzeko modu kuriosoa du, fingerstyle delakoa, hau da, funtsean, behatz lodiaz baxu batek egingo lukeen nota trantsizio jotzen du, beste behatzekin melodia nagusia marrazteko. Abesti asko jo ditu, ezagunak asko, Coldplay, Beatles, Green day…..eta Bon Joviren Living on a Prayer ezaguna. Txalo zaparrada etorri da ostean, jendea aulkietatik zutitu da, gu ere bai. Colin-i begiratu diot, txaloka jarraitzen zuen jendeak. Besarkada itzela eman diogu elkarri.

Nola, ez etxera iritsi eta ordenagailua piztu dut sarean Tomi honek dituen edukiak arakatzeko.

you love youtube more than you love your mom!- esan dit Colinek pantaila aurrean ikusi naunean…

ni bezela emozionatu nahi duenak hemen du tipo honen youtubeko kanala. Benetan merezi du.

————————————

Beste artista Alex Pardee da, eta lehengoan kaleetan barrena nindoala ikusi nuen esposizio bateko ilustrazio bikainengatik ezagutu dut San Franziskoko tipo hau. Ilustrazio ederrak egiten ditu, estilo berezia du benetan, eta marrazki eta eta halakoetan oso zalea naizenez, zuekin konpartitu nahi izan dut aurkikuntza hau. Hemen duzue bere web orria. Gozatu!

PD: interneten arakatzen, tipo honek Transformes pelikulako aktore nagusi den Shia Labeouf-en etxea nola margotzen duen erakusten duen bideo bat topatu dut. Kuriosoa da.Faltsua, baina kuriosoa.



dadaisforever.files.wordpress.com/2009/08/woo...

A  mediados de agosto se cumplían 40 años de la celebración de Woodstock. Un encuentro en contra de la guerra de Vietnam. Precedido por el primer festival de rock multitudinario del mundo, Monterrey Rock, los que lo vivieron, cuentan que no se ha vuelto a respirar el espíritu de aquel festival, que congregó a un montón de músicos en torno a una causa, La Paz.

El resplandor hippy se respiró durante toda la década posterior. No tanto en el fondo (no se volvió a ver tanta fuerza) como en la forma. Se había creado una tribu. Mucho antes, la rebeldía se colgaba de las paredes de las habitaciones. Pósters de Elvis y su censurado movimiento pélvico, Marilyn y su empeño por no pasar desapercibida, Los Beatles y ese corte de pelo que no se sabía de dónde se habían sacado. La reproducción de sus ídolos, hizo que poco a poco los jóvenes fueran conformando lo que hasta hoy se conoce como Tribus Urbanas.

Elvis Presley por Roger Marshutz

La construcción  de estos grupos se encuentra ligada a la alienación que produce la globalización. El joven, desinformado por el exceso de información, acude al abrigo de otros y otras para autoafirmarse. Cada vez más necesario en las últimas décadas, la tribu urbana rescata los rasgos propios de cada pueblo, culturales o étnicos y los trasforma para crear una nueva versión. Emos, Góticos, Floggers,…y un sinfín de nuevas agrupaciones entre los que yo me pierdo…

(Todo era más sencillo, cuando sólo éramos, mods, rockabillies, rockers, punkys, heavies, pijos y demás fauna actualmente reducidos a grandes grupos de modernillos, alternativos, intelectuales, hippiescos, poperos, metaleros… igual la lista no es tan pequeña…)

Su común denominador es la lucha por una sociedad más justa e igualitaria y el respeto por la personalidad de cada individuo.

Pero no nos engañemos, tampoco se trata de algo nuevo. Mucho antes de la cultura pop y de poner nombre a la tribus, también existieron extravagantes personajes que buscaron romper toda convención social. A principios del siglo XX, París asistía a la aparición de dos nuevos movimientos, el Surrealismo y el Dadaísmo. Finalmente, el primero caló más hondo en la cultura y fueron varios los artistas adscritos a un movimiento que, una vez más, buscaba la apertura de la sociedad hacia nuevos horizontes.

Los dadaístas, más juguetones, quizá tuvieron un trasfondo más superficial, en busca de escandalizar a una sociedad excesivamente tradicional. Ese “activismo absurdo” nunca pasa de moda.  Por eso, la calle  es un escaparte de gentes que únicamente quieren llamar la atención, ser observados, únicos, sorprender, etc. Estos personajes se suelen servir de atuendos estrambóticos y peinados imposibles. Y además tienen sus plataformas mediáticas. La revista Vice, por ejemplo, suele recoger los más desternillantes estilismos que encuentra en toda Europa en una sección llamada DOs & DON`Ts.

La creatividad de los jóvenes y no tan jóvenes es infinita. 100% Jet lag Bio, o no?

DON`T

DO

Speech Debelle

cliford gilberto

NeotrOpic

T-love

Santogold

One sElf

Espero dut zuen gustokoak izatea, egia esanda ez da erraza gauza onak eta berriak aurkitzea …beraz pozten naiz talde hauek zuen aurrean jartzeaz….

Peace and löve

musu!

Goizeko ordu txiki ez, nimiñoetan ez zait ba Colin gelan sartu eta sorbaldatik helduta alde batetik bestera mugitzen hasi!

wake up, man; wake up!!- esnatu naiz bai, erdi haserre, erdi nun-nagoen-ez dakidala. Alua, behingoz Scarlet Johanssonekin ametsetan  eta dena pikutara. DAMN! Ordainduko dit…

man, there´s this friend of mine, Kyle, he has 2 backstage tickets for  Rage Against the Machine´s show this friday!

WHAAAAAAAAAAAAAAT?¿?¿?¿- garraxi egin dut!

Barka irudiaren kalitate eskasarengatik, emozioa badakizue, gertutasunak edo erotu gintuen, testify! Ahaztezina benetan.

—————————————————————————-

Etxera bueltan Colin eta biok ezin izan diogu muzin egin ostiraleko zerbezatxoari, bueno, zerbeza sortari exactly. Nork esango zuen, astero bisitatzen dugun tabernan sartu eta gaurkoan kontzertua dute antolatuta, gu belarriak txikituta gatoz, eta ez digu ilusio handirik egin, hala ere, zerbezaren aparra bibotean pausatuta duzula atzean musika akustiko pixkat edukitzea ez dago gaizki, gauari beste zentzu bat ematen dio, ona ala txarra agian, baina zerbaits entiarazten du mozkortzen zaren bitartean.

Colin eta biok ez gara onak beste ezertan, baina gargardoa edaten iaioak gara, kar kar. Bostgarren zerbeza dastatzen ari ginela zer eta eszenario txikian kitarra akustikoa jotzen ari den gaztea ez da ba Rage Against the Machinen bertsio bat jotzen hasi! Jendea txaloka hasi da gaztearen omenaldia goratuz, eta guk, nola ez, kuriosidadez begiratu diogu, abesti horren sortzaileak duela ordu pare bat ikusi ditugunaren harrotasunarekin.

Eztabaidan hasi gara ostean Colin eta ni.

man, Rage sold out, now they´re just some puppets seeking for money, that´s why they´´ve come ou

Egia esan, nik ere badut halako sentsazio bat, nahiz eta lehena naizen euren edo antzeko beste taldeen abestiez gozatzen. Luzatu nahi dudan galdera zera da: kalean hasten dena kaletik harago, beste kale edota etxeetara iristean, hau da, txiki zena handi bihurtzen denean, esentzia galtzen al du? Hala hori da benetako esentzia!

Iraultza urbanoa izan al daiteke masiboa? Hala norberarena?

Ez dut eztabaidarik sortu nahi, zuen iritziak ikusi baino.

cheers!

BeatBox-a DJ-ren biniloak ordezkatzen dituen “musika mota” bihurtu egin da. Eta ez hori bakarrik hainbeste sendotu egin da zeren jaialdiak, erakusketak eta telebista programetan agertzen da “musika mota” hau.

El caso es que he visto este vídeo de Redes y me ha parecido bastante interesante y relacionado con el tema de Jet Lag Bio en cuanto a la ida urbana, sus expresiones, etc.

Espero que os guste…

Ondo hasteko, “Hip-Hop in Shanghai” izeneko bideoa asko gustatzen zait, zeredozein berezia dauka, hiriko zoko askok ezagutzeko baliagarria da, eta onda egina dago!.

Bestalde, “Dongting” ezizen daukan gazte batek egindako lana oso interesgarria iruditzen zait:

Hip Hop China Blog

Hip Hop China (Dongting) Bideoak

Nota: Si no sabéis euskera pinchad en leer más y ved el resto de vídeos, que merecen la pena

Zein da musika tresna konplexu eta aberatsena, mundu osoan erabiltzen dena, aukera gehiago aurkezten dituena eta hala ere merkeena? Dudarik gabe, gorputza. Ahotsa, nola ez, baina ez bakarrik.

Berriro ere, gazteen adierazpenei buruz ari gara baina atzera begira, tradizioak berreskuratzeko helburuarekin. Body percussion musika mota zaharrenetarikoa baita, gizakia bezain zaharra. Txaloak jotzea besterik ez da egin behar body percussionean aritzeko. Herri guztietako folk tradizioetan erabiltzen da gorputzari kolpeak ematea soinuak ateratzeko, bai horrela musika egiteko zein ahotsa eta beste musika tresnak laguntzeko. Genero famatuenetarikoak, seguraski, flamenkoa eta claqué dira. Euskal Herrian esku-dantzak ditugu, besteak beste, edo jota eta arin-arin dantzatzean hatzamarrekin kriskitin egitea. Badaude adierazpen oso hunkigarriak. Noa israeleko abeslariak  a capella kantantzen duen bitartean eskuekin bere bularra kolpatzen du. Gaztetxoa nintzenean telebistan ikusi nuen eta txundituta utzi ninduen.

Beneta erakargarria suertatzen zait body percussion: askotan inprobisazioan oinarritzen da; primitibotasunaren indarra dauka, baina berritzeko aukera asko ere; eta herriei lotuta egon arren unibertsala da. Ikus ditzagun aurkitu ditudan hainbat bideo:

Munduko artistarik ezagunenetariko bat San Frantsizkokoa da. Keith Terry du izena eta giza erakunde bat zuzentzen du, Crosspulse deitutakoa, zeinek, dantza, musika eta gorputz perkusioaren bidez kulturartekotasunaren alde egiten duen.  Oker ez banago, alkondara txuriduna da Terry.

Brasil da body percussion-eko tradizioa gehien mantentzen duen herrialdeetako bat. Pedro Consorte-Consortinho artista gaztea benetan ikusgarria da. Bere gorputza hutsarekin nahikoa da samba egiteko! Hori bai dela erritmoa!

Beste artista ezagun bat Max Pollak dugu, jaiotzez Austriarra, New Yorkekoa. Rumba Tap deitzen da berak sortutako estiloa, eta afrokubatar erritmoetan inspiratzen da. Hasierako bideokoa bera da. Hona hemen beste bat:

Erritmo tradizionalez gain, badaude estilo garaikideak erabiltzen dituztenak. Esaterako, funky:

Oraindik ez zabiltzate dantzan? Ezin dut sinistu!

Adam Schokora eta Ginger Xiang egindako lan hau, Shanghaiko hiri-bizi berriaren 4 bideoak dira.

Shanghai Neo:

Shanghai Gay:

Shanghai Slaughterhouse:

Shanghai Graffiti: